W zależności od tego dobiera się odpowiedni sprzęt (w pierwszym przypadku potrzebny jest młyn młotkowy, w drugim młyn kulowy). Ważny jest również rodzaj korzeni: do korzeni włóknistych stosuje się inny typ maszyny, a do korzeni niewłóknistych inny. Należy również uwzględnić zawartość wilgoci w surowcach: surowce muszą być koniecznie wysuszone do wilgotności resztkowej 6-8%. Do mielenia substancji leczniczych, które tworzą trujący lub drażniący pył, należy stosować najmniej pylące młyny kulowe. Mielenie odbywa się w oddzielnych pomieszczeniach, a młyny są zamykane specjalnymi osłonami. Podczas procesu mielenia stosuje się środki bezpieczeństwa osobistego, stosując specjalną odzież dla personelu. Prefabrykowana rozdrabniarka GF-300A, stosowana we współczesnym przemyśle farmaceutycznym, składa się z następujących elementów: rozdrabniacza, odpylacza i odpylacza surowców. Zasada działania jest następująca: po załadowaniu do leja surowiec spada między stałe i ruchome tarcze zębate, które obracają się z dużą prędkością. Surowiec jest przekształcany w proszek poprzez pulsacyjne wiercenie, cięcie, ugniatanie i wypychanie granulek o różnych rozmiarach. Wszystkie części robocze wykonane są z wysokiej jakości stali nierdzewnej. Młynek jest produkowany zgodnie ze standardem GMP. W młynie strumieniowym CGS niemieckiej firmy NETZSCH energia mielenia jest generowana przez strumienie gazu poprzez poziomo zintegrowane dysze powietrzne. Strumienie gazu tworzą złoże fluidalne, w którym cząstki są przyspieszane przez strumień gazu. Gdy cząstki poruszają się w kierunku środka i w samym środku komory, zderzają się z innymi cząstkami poruszającymi się wolniej, w wyniku czego następuje rozdrabnianie. Powietrze pojawiające się w środku komory „transportuje” cząstki do klasyfikatora, który z kolei odsiewa cząstki, które są zbyt grube i przepuszcza tylko te cząstki, które pasują do ustawień, takich jak prędkość klasyfikatora i ilość powietrza, które ma przejść.

Dzięki młynowi strumieniowemu CGS możliwe jest uzyskanie dyspersji cząstek w zakresie 2 – / 0 µm. Pożądaną dyspersję ustawia się za pomocą klasyfikatora obrotowego. W zależności od przeznaczenia medycznego i metody aplikacji proszki mają różne wymagania dotyczące dyspersji. Krystaliczne proszki przeznaczone do rozpuszczenia przed użyciem przez pacjentów (np. siarczan magnezu, kwas borowy) są zwykle dozowane w postaci proszków średnich, średnio drobnych lub nawet gruboziarnistych. Proszki proszkowe przeznaczone do leczenia różnych urazów skóry lub błon śluzowych powinny mieć wysoki stopień dyspergowalności w celu zwiększenia całkowitej powierzchni cząstek tych substancji i zmniejszenia ich traumatycznych skutków. Na przykład w pastach do zębów zawierających wapń wapń ma postać cienkich kryształów przypominających igły, dzięki czemu kryształy te mogą wypełniać pęknięcia w szkliwie zębów. Przy wytwarzaniu proszków należy wziąć pod uwagę właściwości fizykochemiczne leków i substancji pomocniczych. Przy wytwarzaniu złożonych proszków bierze się pod uwagę: wielkość i kształt kryształów, rozpuszczalność w etanolu, zdolność adsorpcji (w tym zdolność barwienia), zdolność elektryzowania (Siarka, Butadion) i rozpylania (tlenek magnezu), lotność (mentol, kamfora, olejki eteryczne itp.). Trudne do zmielenia substancje (kamfora, mentol, jod) są mielone w obecności lotnych rozpuszczalników – alkoholu lub eteru, które są środkami powierzchniowo czynnymi (10 kropli alkoholu lub 15 kropli eteru na 1 g substancji). Ułatwiają proces niszczenia, dają efekt rozszczepienia i adsorbowane na najmniejszych cząstkach zapobiegają agregacji, stabilizują masę proszku. Substancje o właściwościach barwiących są wprowadzane, unikając ich bezpośredniego i długotrwałego kontaktu z powierzchniami szlifierskimi urządzenia. Aby uniknąć zwilżenia mieszaniny proszków i poprawić mielenie, niektóre substancje (siarczany sodu i magnezu, ałun) należy stosować w stanie wysuszonym, po uprzednim wysuszeniu w temperaturze 40-50°C.