Podział maści według miejsca aplikacji ma głównie znaczenie medyczne, chociaż w pewnym stopniu determinuje wybór operacji technologicznych. Na przykład maści stosowane na błony śluzowe są szczególnie wrażliwe na mikroorganizmy, dlatego muszą być przygotowywane w warunkach aseptycznych. Oczywiste jest, że dyspersyjność leków w maściach do oczu powinna być znacznie wyższa niż w maściach dermatologicznych. Ponadto wybór bazy maści powinien być przeprowadzany z uwzględnieniem miejsca aplikacji maści. Klasyfikacja maści ze względu na charakter działania. Ze względu na charakter i szybkość działania na organizm maści dzielą się na dwie grupy: Maści, które mają miejscowe (lokalne) działanie bezpośrednio na górną warstwę naskórka skóry lub powierzchnię błony śluzowej. Przykładami są maści dermatolovoy, cynkowe, kseroformowe, stosowane w leczeniu zapalenia skóry, egzemy i innych chorób skóry. Maści o działaniu resorpcyjnym, głęboko wnikające w skórę lub błonę śluzową, docierające do krwiobiegu i limfy i wywierające ogólny wpływ na cały organizm lub na poszczególne organy. Przykładem jest maść Nitrong.

Zawiera 2% roztwór oleju nitrogliceryny i jest stosowany w zapobieganiu atakom dusznicy bolesnej. Maść nakłada się na skórę klatki piersiowej, brzucha lub dłoni, rozprowadza cienką warstwą i przykrywa nieprzepuszczalnym materiałem (folią) dla lepszego wchłaniania. Efekt zwykle pojawia się po 30-40 minutach i trwa do 3-5 godzin. Klasyfikacja maści według rodzaju bazy maści. W zależności od rodzaju bazy można wyróżnić następujące grupy maści: maści hydrofobowe; hydrofobowe maści chłonne; maści hydrofilowe. Klasyfikacja maści według stopnia powinowactwa właściwości substancji leczniczych i zasad maści. W postaci maści stosuje się obecnie leki należące do prawie wszystkich grup farmakologicznych. Najczęściej stosowane są środki antyseptyczne, sulfonamidy, hormony i ich analogi, antybiotyki, witaminy, środki znieczulające i środki do leczenia chorób grzybiczych. Będąc substancjami pochodzenia organicznego lub nieorganicznego, mają inny charakter chemiczny (tlenki metali i ich sole, kwasy i zasady, estry itp.), który określa ich stan skupienia i właściwości fizykochemiczne.