Stopień dyspergowalności w maściach i kremach emulsyjnych określa się w warunkach zabarwienia fazy rozproszonej. Określa się średnicę 1000 kropelek, a następnie oblicza się procent kropelek o różnych rozmiarach. Metoda jest łatwa do wykonania, ale normy jakościowe dla kremów i maści emulsyjnych nie zostały jeszcze określone w żadnej farmakopei. Określenie pH maści jest konieczne do monitorowania zachowania się substancji leczniczej i zasady podczas przechowywania. Zmiana pH wskazuje na zmianę ich właściwości fizykochemicznych. Aby określić pH maści i kremów, produkt zawieszony wlewa się do 50 ml wody destylowanej o temperaturze 50-60 „C i wytrząsa na wibratorze przez 30 minut. Otrzymany ekstrakt filtruje się i przeprowadza miareczkowanie potencjometryczne zgodnie z metodą GF. Wszystkie maści produkowane przez firmy farmaceutyczne, mają gwarantowany okres trwałości, podczas którego, jeśli są prawidłowo przechowywane, powinny pozostać stabilne. Stabilność maści określa się na podstawie niezmienionej zawartości substancji leczniczych (w granicach ustalonej tolerancji), właściwości strukturalnych i szybkości uwalniania leków. Badanie stabilności maści jest szczególnie istotne, jeśli są to układy emulsyjne. Jedną z dopuszczalnych technik badania stabilności takich maści jest metodologia stabilności koloidalnej. Ocenę stabilności koloidalnej kremu lub maści przeprowadza się na wirówce przy prędkości 6000 obr./min przez 5 min. Pod wpływem siły odśrodkowej emulsja rozpada się tym szybciej, im jest mniej stabilna. Brak rozwarstwienia próbki produktu wskazuje na stabilność składu. Stabilność termiczną produktu określa się poprzez ogrzewanie maści lub kremu w eksykatorze w temperaturze 60 °C przez 1 h. Jeśli produkt jest jakościowy, próbka powinna pozostać jednorodna bez rozwarstwienia. Czasami w maściach i kremach konieczne jest określenie właściwości strukturalnych i mechanicznych (maksymalne naprężenie ścinające, które charakteryzuje wytrzymałość struktury i konsystencję maści, oraz lepkość plastyczna, która charakteryzuje przepływ układu ze zniszczoną strukturą), stopień uwalniania substancji leczniczych z preparatu oraz stabilność produktu w różnych warunkach przechowywania. Oznaczenia te są zwykle dokonywane przy opracowywaniu nowych maści i kremów lub ulepszaniu istniejących. Konsystencja maści i baz maściowych wymaga obiektywnej oceny, ponieważ wpływa na procesy ich przygotowywania i pakowania, łatwość aplikacji maści na skórę i uwalnianie z nich substancji leczniczych. Jednym z głównych czynników, od których zależy konsystencja maści, jest maksymalne naprężenie ścinające. Charakteryzuje ona zdolność maści do nadawania pewnej odporności na rozmazywanie, możliwość wyciskania z tubek, dozowników itp. Graniczne (lub krytyczne) naprężenie ścinające to siła w dynach działająca na powierzchnię 1 cm2 stycznie do płaszczyzny przemieszczenia i powodująca nieodwracalną deformację układu.

Ostateczne naprężenie ścinające jest również nazywane punktem przepływu, co oznacza naprężenie wymagane do rozpoczęcia przepływu systemu (dla nieodwracalnego odkształcenia). Im wyższa wartość tej wartości, tym trudniej rozprowadzić maść. Jest to ważna cecha maści i baz maści, ponieważ decyduje o łatwości stosowania maści. Zwykle do określenia ostatecznego naprężenia ścinającego stosuje się wiskozymetr obrotowy Volarovicha lub plastometr stożkowy. Lepkość plastyczna, kolejna ważna cecha reologiczna maści i zasad maści, jest określana na wiskozymetrze obrotowym VOLAROVICH RV-8. Stopień uwalniania substancji leczniczych jest kryterium oceny jakości maści, które powinno stać się głównym kryterium standaryzacji i odrzucenia (weryfikacja zgodności jakości produktu z wymaganiami normy) maści. Opracowano metody określania stopnia uwalniania leku in vitro i in vivo. Metody In vitro. Wydajność techniczna eksperymentów metodą in vitro może być różna i zależy głównie od właściwości dołączonych leków. Metoda bezpośredniej dyfuzji. W takim przypadku próbka maści musi mieć bezpośredni kontakt z medium, w którym dyfunduje substancja lecznicza. Metoda dyfuzji przez membranę. Istotą metody jest to, że badana maść jest oddzielona od środowiska wodnego przez półprzepuszczalną membranę. Mogą to być błony celofanowe lub lipidowe pochodzenia zwierzęcego, takie jak skorupki jaj, odcinek jelita lub skóra zwierzęca. Mediami dializacyjnymi są roztwory wodne lub woda. Konstrukcja aparatu tych badań może się różnić. W ostatnich latach pojawiło się wiele instalacji, które maksymalnie zbliżają warunki doświadczenia do warunków żywego organizmu. Najczęściej są to instalacje dwukomorowe oddzielone membranami lub systemami membranowymi. Jedna z komór zawiera maść, a druga medium do dializy. Pomimo różnic projektowych, konfiguracje są zgodne z tą samą zasadą i odzwierciedlają te same zależności. Metody In vivo. W przeciwieństwie do metod in vitro, metody te pozwalają na jednoczesną ocenę dwóch procesów: zdolności bazy maści do uwalniania składników aktywnych oraz stopnia resorpcji składników aktywnych przez skórę. Metody In vivo obejmują następujące badania: oznaczanie wchłoniętej ilości leków na podstawie różnicy między zastosowaną próbką maści a niewchłoniętą częścią maści. Taka ocena jest dopuszczalna zarówno na skórze zwierzęcej, jak i ludzkiej. Pewną ilość maści nakłada się i wciera równomiernie na ściśle ograniczony obszar skóry za pomocą szablonu. Ciśnienie 100 mmHg jest przykładane do tego obszaru za pomocą mankietu.