Jeśli wcześniej maści były uważane głównie za formę leczniczą do leczenia chorób dermatologicznych, obecnie są dość szeroko stosowane w chirurgii, proktologii, ginekologii, okulistyce i innych dziedzinach medycyny.
Należy zauważyć, że maści są coraz częściej stosowane jako środek diagnostyczny i profilaktyczny różnych chorób, a także jako środek oddziałujący na pola receptorowe szeregu narządów wewnętrznych i całego organizmu jako całości. Tak więc maści w zależności od ich działania terapeutycznego są stosowane: do nakładania osłony ochronnej na skórę lub błony śluzowe, izolując pokryty obszar od szkodliwych gazów, rozpuszczalników organicznych, zanieczyszczeń pyłowych itp.; do nakładania leków na powierzchnię ran w oparzeniach, pieluszkowym zapaleniu skóry, odmrożeniach itp.; do nakładania leków na powierzchnię nieuszkodzonej skóry w celu miejscowego leczenia jej chorób (działanie miejscowe) lub w celu zapewnienia przenikania leków przez skórę (działanie miejscowe) lub w celu zapewnienia przenikania leków przez skórę.

Działanie farmakologiczne maści w dużej mierze zależy od: Natury fizykochemicznej, stężenia i stanu skupienia leków i substancji pomocniczych; technologia produkcji; strukturalne i mechaniczne (reologiczne) właściwości maści (lepkość, plastyczność, elastyczność itp.); sposób aplikacji, obszar zastosowania i stan skóry lub błony śluzowej; zewnętrzne i wewnętrzne czynniki środowiskowe (wilgotność, temperatura itp.).
Wymagania dotyczące maści określa zarówno sposób aplikacji, jak i złożoność składu tej postaci dawkowania: maści powinny mieć miękką konsystencję dla wygodnego nakładania na skórę i błony śluzowe z utworzeniem równomiernego ciągłego filmu na powierzchni.