Wielkość cząstek substancji decyduje o wyborze technologii produkcji tabletek, sposobu i urządzeń do granulacji, wytrzymałości i gęstości uzyskanych granulek, a co za tym idzie, o właściwościach mechanicznych samych tabletek, ich rozpadzie i rozpuszczeniu. Na przykład w JSC „Chemiczno-Farmaceutyczny Kombinat „AKRIHIN” w wyniku badań dużej liczby preparatów uzyskano praktyczny materiał potwierdzający wpływ kształtu i wielkości kryształów substancji na parametry procesu technologicznego uzyskiwania mas tabletkowych i sposoby ich prasowania. Na przykład do produkcji tabletek rdzeniowych aminalonu potrzebna jest tylko drobnokrystaliczna substancja, a kryształy aminalonu o wielkości 500-1000 mikronów dają niestabilne, luźne tabletki. Tabletkowa postać dawkowania karbamazepiny odpowiedniej jakości metodą granulacji fluidalnej można uzyskać z mikronizowanej substancji (do 20 μm), a metodą konwencjonalnej granulacji na mokro – tylko z proszku o wielkości cząstek od 50 do 300 μm. Aby uzyskać tabletki acyklowiru o wysokim wskaźniku rozpuszczania, wielkość cząstek substancji jest standaryzowana – nie większa niż 50 mikronów. Stwierdzono również, że tabletki glibenklamidu mają dobre wskaźniki rozpuszczania tylko wtedy, gdy stosuje się proszek mikronizowany.
Szczególnie zauważalny jest wpływ kształtu i wielkości cząstek substancji na charakterystykę technologiczną masy tabletkowej przeznaczonej do prasowania bezpośredniego.
Wiadomo, że bezpośrednio, tj. metodą prasowania bezpośredniego, w tabletki prasowane są wyłącznie substancje należące do układu sześciennego, bez granulacji i substancji pomocniczych.

Im bardziej złożona powierzchnia proszku, tym większa przyczepność i mniejsza kruchość i odwrotnie. Ponieważ bezpośrednie prasowanie jest coraz częściej wprowadzane do produkcji farmaceutycznej ze względu na jego wyraźne zalety ekonomiczne i pojawienie się nowoczesnych szybkobieżnych tabletkarek o dużych siłach prasowania, szczególnie istotne są badania mające na celu zbadanie i normalizację parametrów technologicznych i reologicznych mieszanin tabletek, a także ich składników, tj. substancje czynne i pomocnicze. Badania te są szczególnie poszukiwane w dzisiejszych czasach, gdy liczba firm-dostawców substancji medycznych dramatycznie wzrosła, które często różnią się znacznie w zależności od serii pod względem parametrów fizykochemicznych i technologicznych. Powierzchnia właściwa to pole powierzchni substancji stałej (proszku) odnoszące się do jednostki masy lub objętości. Jeśli substancja ma porowatą strukturę, bierze się pod uwagę całkowitą powierzchnię wszystkich jej porów.
Powierzchnia styku-powierzchnia powstająca, gdy cząsteczki proszku stykają się ze sobą. Prawdziwa gęstość to granica stosunku masy leku do objętości przy zerowej porowatości proszku. Zwilżalność to zdolność sproszkowanych substancji leczniczych do interakcji z różnymi płynami (liofilizacja), a przede wszystkim z wodą (hydrofilowość). Powierzchnia stałych cząstek substancji leczniczych zawiera pewną liczbę grup hydrofilowych (OH, -SON itp.) lub atomy tlenu, które są elementami strukturalnymi ich sieci krystalicznej, więc zwilżalność powierzchni proszków ma różną wartość w zależności od intensywności oddziaływania sił międzycząsteczkowych.