Obecnie proces produkcji kapsułek jest stale monitorowany poprzez pobieranie próbek na każdym etapie produkcji. Parametry takie jak wymiary, wady wizualne, zawartość wilgoci, kolor i czystość mikrobiologiczna są stale monitorowane podczas produkcji. W przypadku wykrycia wady cała partia jest wycofywana niezależnie od etapu gotowości. Kapsułki są poddawane wszelkiego rodzaju analizom jeszcze raz pod koniec procesu produkcyjnego, po czym wydawany jest ostateczny wynik kontroli jakości. W ostatnich latach coraz bardziej rozpowszechnione stały się kapsułki o określonych właściwościach uwalniania substancji czynnej – są to kapsułki rozpuszczalne w jelitach (z uwalnianiem substancji leczniczej w jelicie) oraz tzw. kapsułki retard (o przedłużonym uwalnianiu). Tworzenie rozpuszczalnych w jelitach postaci dawkowania odbywa się w celu zapobiegania uwalnianiu substancji czynnej w żołądku (aby zapewnić stabilność substancji leczniczej, zapobiec spadkowi jej stężenia pod wpływem soku żołądkowego, zmniejszyć możliwe skutki uboczne, zapobiec możliwej niepożądanej neutralizacji soku żołądkowego itp.). Kapsułki rozpuszczalne w jelitach wytwarza się dwoma metodami: poprzez nakładanie powłok filmowych na gotową i wypełnioną kapsułkę. Do powlekania kapsułek stosuje się specjalne kompozycje, których głównymi składnikami są najczęściej szelak, pochodne celulozy (np. proste lub estry), polimetakrylany, kopolimery (styren i kwas maleinowy, octan winylu, kwas kapronowy itp.), woski naturalne, alginian sodu i inne; właściwości rozpuszczalne w jelitach są nadawane samemu wypełniaczowi – powłoki filmowe rozpuszczalne w jelitach są nanoszone bezpośrednio na granulki, peletki lub mikrokapsułki. Obok poprzedniej metody, ta metoda jest zdecydowanie najbardziej pożądana w produkcji preparatów rozpuszczalnych w jelitach w postaci kapsułek. Aby nadać przedłużone właściwości lekom kapsułkowanym, stosuje się technologiczne metody wprowadzania specjalnych składników do składu wypełniacza kapsułek. Zazwyczaj stosuje się połączenia substancji, które zapobiegają szybkiemu uwalnianiu składników czynnych z postaci dawkowania, wśród których najczęściej stosowane są obojętne dla organizmu człowieka polimery akrylowe (Eudragit kilku marek), pochodne celulozy (celuloza mikrokrystaliczna, oksypropylometyloceluloza, metyloceluloza itp.), niektóre inne substancje.

Obecnie postać dawkowania w postaci kapsułek żelatynowych stała się bardzo popularna wśród producentów farmaceutycznych, konsumentów i lekarzy ze względu na szereg zalet i pozytywnych cech. Należą do nich m.in.:
Wysoka dokładność dozowania umieszczonych w nich substancji leczniczych. Nowoczesny sprzęt zapewnia wysoką dokładność napełniania kapsułek wypełniaczem (z tolerancją nieprzekraczającą ±3%) i minimalnymi stratami. Wysoka biodostępność. Badania wykazały, że kapsułki często rozpadają się szybciej w ludzkim ciele niż tabletki lub drażetki, a ich płynna lub niewchłonięta stała zawartość jest szybciej i łatwiej wchłaniana. Działanie farmakologiczne substancji leczniczej objawia się w ciągu 4-5 minut. Wysoka stabilność. Substancje lecznicze w kapsułkach są chronione przed różnymi niekorzystnymi czynnikami środowiskowymi – działaniem światła, powietrza, wilgoci, wpływów mechanicznych-dzięki powłoce, która zapewnia wystarczająco wysoką szczelność i izolację składników. Dlatego przy produkcji kapsułek można uniknąć konieczności stosowania przeciwutleniaczy lub stabilizatorów lub zmniejszyć ich ilość.
Zdolność korygująca-eliminowany jest nieprzyjemny smak i zapach substancji leczniczych, co jest szczególnie ważne w pediatrii. Wysoka estetyka-osiągnięta dzięki zastosowaniu różnych barwników w uzyskiwaniu otoczek kapsułek. Obecnie wiodące firmy farmaceutyczne używają do 1000 różnych kolorów i odcieni do barwienia muszli kapsułek.
Możliwość ustalenia specyficznych właściwości substancji leczniczych-tworzenie kapsułek rozpuszczalnych w jelitach, a także kapsułek uretardowych (o przedłużonym uwalnianiu leku), które można osiągnąć różnymi metodami technologicznymi.