Powłoki rozpuszczalne w jelitach są stosowane w przypadku form dawkowania, które po podaniu mogą opóźnić uwalnianie leków, mogą ulec zniszczeniu w żołądku (np. pankreatyna, erytromycyna), mogą powodować nudności lub krwawienie lub mogą powodować podrażnienie błony śluzowej żołądka (np. aspiryna, sterydy). Takie powłoki mogą być stosowane do ponownego uwalniania leków w różnych częściach przewodu pokarmowego. Działanie powłoki rozpuszczalnej w jelitach wynika z różnicy właściwości środowiska żołądka i jelit z powodu różnej kwasowości i składu enzymów. Chociaż jakiś czas temu podejmowano próby stworzenia powłok, które ulegają degradacji pod wpływem enzymów jelitowych, te osiągnięcia nie były popularne, ponieważ degradacja enzymatyczna filmu jest dość długim procesem. Tak więc większość powszechnie stosowanych powłok rozpuszczalnych w jelitach to słabe kwasy, które nie dysocjują przy niskich wartościach pH, ​​ale łatwo ulegają jonizacji, gdy pH środowiska wzrasta do 5. Najbardziej skutecznymi polimerami rozpuszczalnymi w jelitach są polikwasy. Powłoki degradowalne enzymatycznie są obecnie stosowane jako powłoki ochronne do dostarczania polipeptydowych substancji leczniczych do okrężnicy. Jednym z pierwszych syntetycznych polimerów stosowanych do powłok degradowalnych w jelitach jest ftalan octanu celulozy (PCA). Jednak do rozpuszczenia powłoki wymagane jest pH>6, co znacznie opóźnia uwalnianie leku. Ten polimer jest stosunkowo przepuszczalny dla wilgoci i soku żołądkowego w porównaniu do większości rozpuszczalnych w jelitach polimerów. Ponadto jest bardzo podatny na degradację hydrolityczną, w której kwas ftalowy oddziela się od kwasu octowego, co prowadzi do zmian właściwości polimeru, a tym samym działania powłoki dojelitowej.

Inne przydatne polimery stosowane w preparatach powłok dojelitowych obejmują: ftalan polioctanu winylu (PVAP), który jest mniej przepuszczalny dla wilgoci i soku żołądkowego, bardziej odporny na hydrolizę i zdolny do jonizacji przy niskich wartościach pH; ftalan hydroksypropylometylocelulozy (HPMCP), który ma właściwości podobne do PVAP; polimery akrylowe, takie jak kwas metakrylowy lub kopolimer estru kwasu metakrylowego (niektóre z nich mają wysoką stałą dysocjacji); trimelitynian octanu celulozy (ATC), który ma właściwości podobne do do AFC; karboksymetyloceluloza etylowa (CMEC); bursztynian octanu hydroksypropylometylocelulozy (HPMCS).
W ostatnich latach kopolimery akrylowe uznano za najbardziej odpowiednie do opracowywania powłok dojelitowych. Pojawił się nowy rodzaj powłok foliowych, opartych na poli-metakrylanach metylu (PMMA), polimerach pochodzących z kwasu akrylowego, zwanych Eudragit, które mają następujące właściwości: doskonałe właściwości chroniące przed wilgocią, ciepłem i światłem, co zwiększa trwałość leków (znacznie przekraczając odpowiednie właściwości celulozy); całkowita neutralizacja nieprzyjemnego smaku i zapachu, które często posiadają składniki aktywne w tabletce.; łatwość połykania dużych tabletek ze względu na właściwości ślizgowe folii; jednolicie kolorowe tabletki o dowolnym odcieniu w połączeniu z pigmentami; dostarczanie składnika aktywnego do dowolnej części przewodu pokarmowego; zastosowanie Eudragitu jako matrycy dla postaci dawkowania z opóźnionym