Jednym z oczywistych objawów odklejania się wody jest zapadnięcie się piany i wzrost temperatury, z ryzykiem rozkładu tłuszczów i gliceryny. Powlekanie plastra (proces zmydlania) trwa średnio 2-3 godziny. Początkowo czerwona mieszanka stopniowo zmienia się w białawo-szarą, a pod koniec gotowania – w białawą masę. Gotowanie plastra uważa się za zakończone, gdy mała próbka, wlana do zimnej wody, utworzy plastyczną masę, która po ugniataniu nie pozostawia śladów na dłoniach i nie przykleja się do palców. Następnie plaster uwalnia się od glicerolu powstającego podczas hydrolizy trójglicerydów tłuszczów. W tym celu jeszcze gorącą masę przecedza się przez drobne sito metalowe do ciepłej wody, gdzie krzepnie w postaci nitek. Znacznie zwiększa to powierzchnię styku masy z wodą, co ułatwia wypłukiwanie glicerolu. Masę plastra przekazuje się następnie do maszyny ugniatającej ogrzewanej parą, gdzie miesza się ją z ciepłą wodą. Woda jest odsączana, po czym ugniatanie z wodą odbywa się jeszcze kilkakrotnie. Wypłukaną w ten sposób masę plastyczną ponownie ładuje się do powłoki i ogrzewa do temperatury 105-110 °C aż do całkowitego usunięcia wody. Gotowy produkt za pomocą prasy do czopków rozwałkowuje się lub wyciska na patyczki, które owija się papierem pergaminowym.
Jakość powstałego plastra zależy w dużej mierze od jakości oryginalnych składników. Należy upewnić się, że tlenek ołowiu nie zawiera zanieczyszczeń mączlika, które nie zmydlają tłuszczów, a woda musi być koniecznie destylowana, aby uniknąć tworzenia się siarczanów i węglanów ołowiu. Ponadto produkty uboczne (gliceryna i woda do mycia) muszą zostać całkowicie usunięte w procesie produkcji gipsu, aby zapobiec kruchości masy gipsowej podczas przechowywania.

Prosty plaster ołowiowy, oprócz bezpośredniego zastosowania w medycynie (w przypadku ropnych i zapalnych chorób skóry, płytki nazębnej, karbunkułów itp.), służy jako podstawa do przygotowania wszystkich innych rodzajów zwykłych plastrów. Plastry, które wraz z innymi substancjami leczniczymi zawierają prosty plaster ołowiowy, dzielą się na ołowiowo-żywiczne (złożone plastry ołowiowe) i ołowiowo-woskowe (plastry epilinowe, plastry rtęciowe i akrylowe). Łaty ołowiowo-żywiczne. Do tej grupy należy złożony plaster ołowiowy (Emplastrum Plumbi compositum), który ma następujący skład: 85 części prostego plastra ołowiowego, 10 części kalafonii i 5 części oleju terpentynowego. Aby go przygotować, stopić tynk ołowiany i kalafonię, a następnie dodać terpentynę do półsłodkiej masy przy ciągłym mieszaniu. Złożony plaster ołowiowy jest dostępny w postaci sztyftów i jest stosowany jako łagodny środek drażniący w ropnych chorobach zapalnych skóry, powłokach itp. Ta grupa plastrów obejmuje plastry epilinowe, rtęciowe i akrylowe. Plaster epilinowy (Emplastrum Epilini) 4% składa się z 4 części epiliny, 54 części zwykłego plastra ołowiowego, 5 części wosku, 22 części bezwodnej lanoliny i 15 części wody. W procesie produkcji prosty tynk ołowiowy miesza się z woskiem i bezwodną lanoliną, po czym masę przefiltruje się przez sito do pojemnika z mieszadłem. Epilin rozpuszcza się w wodzie destylowanej przy niskim ogrzewaniu. Powstały roztwór emulguje się w ciepłym roztworze, aż masa plastra całkowicie ostygnie. Plaster epilinowy jest stosowany w praktyce dermatologicznej do usuwania włosów w leczeniu chorób grzybiczych skóry głowy. Plaster rtęciowy (Emplastrum hydrargyri) składa się z 59 części stężonej szarej maści rtęciowej o zawartości rtęci 84-86%, 16 części bezwodnej lanoliny, 150 części zwykłego plastra ołowiowego i 25 części żółtego wosku.