Można stosować różnorodne warstwy o różnych właściwościach. Peletki uzyskane tą technologią mają wiele pozytywnych właściwości, takich jak kulisty kształt, dobra płynność, dozowalność, zwarta struktura, niska higroskopijność, duża masa nasypowa, gęsta i jednorodna warstwa powierzchniowa, wąski rozkład wielkości cząstek, wysoka odporność. Zewnętrznie na ścieranie, zdolność do włączania dużej liczby gatunków wielowarstwowych substancji bioaktywnych i optymalny początkowy kształt peletek do późniejszego powlekania. Dzięki metodzie rotorowej możliwe jest nakładanie folii w bardzo grubych warstwach. Za pomocą tej technologii można wytwarzać peletki zawierające duże ilości substancji bioaktywnych (w razie potrzeby). W peletyzacji warstwa po warstwie substancja biologicznie czynna może być: rozpylana na początkowe jądra jako roztwór o stężeniu do 50%; rozpylana jako zawiesina; dozowana w postaci proszku w połączeniu z rozpuszczalnikiem i wsadem spoiwa.

W tym przypadku przyrost masy podczas granulowania warstwa po warstwie w wirniku może wynosić do 10-krotności masy początkowej. Nakładanie leku na mikrosfery odbywa się również w granulatorach odśrodkowych, które można stosować do otrzymywania produktów wieloelementowych o konwencjonalnym lub zmodyfikowanym uwalnianiu leku. Stosując takie systemy, można wytwarzać granulki pierwotne, substancję leczniczą warstwową i powlekaną w tym samym urządzeniu do wytwarzania kulistych wielowarstwowych granulek o pożądanym uwalnianiu substancji leczniczej. Oprócz metod opisanych powyżej, które są najczęstsze, w przemyśle farmaceutycznym stosuje się w ograniczonym zakresie inne metody wytwarzania mikrosfer, takie jak globulacja, krzepnięcie i ściskanie. Globalizacja składa się z dwóch powiązanych procesów: suszenia rozpyłowego i krzepnięcia. Suszenie rozpyłowe to proces, w którym zawiesina lub roztwór substancji leczniczej bez substancji pomocniczych jest rozpylany w strumieniu gorącego powietrza w celu wytworzenia suchych kulistych cząstek.