Wymienione powyżej czynniki są ze sobą sprzecznie powiązane. Na przykład, płynność wzrasta wraz ze wzrostem wielkości cząstek, ale przy tym samym rozkładzie wielkości cząstek może być różna ze względu na różną powierzchnię właściwą. W prawie wszystkich przypadkach płynność proszków, mierzona czasem przepływu lejkowego, maleje wraz ze zmniejszaniem się wielkości cząstek ze względu na wzrost powierzchni kontaktu. Cząstki kuliste mają lepszą płynność niż na przykład cząstki igłowe lub blaszkowe. Zmniejszenie gęstości objętościowej zmniejsza płynność, ale przy tej samej gęstości objętościowej substancje będą miały różną płynność, ponieważ zależy to od kształtu cząstek i współczynników tarcia międzycząsteczkowego. Najczęściej płynność jest określana przez szybkość wlewania określonej ilości materiału (30-100 g) z metalowego lub szklanego lejka o ściśle określonych parametrach geometrycznych i przez kąt naturalnego nachylenia.

Ta cecha technologiczna może być wykorzystana przy wyborze technologii tabletkowania. Mieszaniny proszkowe zawierające 80-100% frakcji drobnej (wielkość cząstek poniżej 20 mikronów) są słabo dozowane, dlatego konieczne jest przeprowadzenie ukierunkowanego powiększania cząstek takich mieszanin, tj. granulacji. Jeśli zawartość drobnej frakcji wynosi do 15 %, możliwe jest zastosowanie metody bezpośredniego prasowania. Prasowalność to zdolność cząstek proszku do kohezji pod ciśnieniem, tj. zdolność cząstek pod wpływem sił elektromagnetycznych (molekularnych, adsorpcyjnych, elektrycznych) i mechanicznego zazębienia do wzajemnego przyciągania i adhezji z tworzeniem stabilnego silnego prasowania. W tym przypadku cząstki proszku wydają się łączyć, sklejać, przylegać do siebie, tworząc jednorodne ciało stałe.