Do takich kompozycji dodaje się dimetylosulfotlenek, dimetyloformamid itp. jako środki zwilżające. Asortyment hydrofobowych baz absorbujących jest dość duży. Znajdują się one w farmakopeach wielu krajów świata. Bazy emulsyjne. W zależności od rodzaju bazy, właściwości fizykochemicznych surfaktantów i wartości równowagi hydrofilowo-lipofilowej (HLB) bazy emulsyjne dzielą się na dwie grupy: bazy emulsyjne typu I typu olej-woda; bazy emulsyjne typu II typu woda-olej. Bazy emulsyjne typu olej-woda powstają przy określonych stosunkach składników hydrofobowych i wody z udziałem jednego lub więcej surfaktantów (GLB = 13-15), przyczyniając się do powstawania emulsji pierwszego rodzaju. Takie emulsje to drobne kropelki oleju równomiernie rozłożone w wodzie. Mogą to być mydła sodowe, amonowe, trietanoloaminowe, alkilosiarczany, surfaktanty niejonowe (tweens, stearynian glikolu dietylenowego itp.), formy sodowe, amonowe i aminowe bentonitów, mieszaniny surfaktantów anionowych i niejonowych. Emulsje bazowe typu woda-olej składają się z substancji hydrofobowych, surfaktantów (GLB = 3-6) i wody. Emulsje typu II to drobne kropelki wody równomiernie rozłożone w oleju. Te emulsje bazowe obejmują stop wazeliny z wodną lanoliną, smar emulsyjny wodno-wazelinowy itp. Liczba emulsji bazowych typu woda-olej stosowanych w praktyce światowej do przygotowywania maści jest bardzo duża i nie ma możliwości ich szczegółowego opisania w tej sekcji. Podamy tylko charakterystyczne przykłady takich baz. Najprostsze emulsje bazowe zawierają co najmniej trzy składniki: emulgator, substancję hydrofobową i wodę. W zależności od przeznaczenia maści i właściwości substancji leczniczej do składu baz emulsyjnych mogą być wprowadzane różne dodatki.

Ze względu na specyfikę struktury wewnętrznej emulsyjne bazy maści mają wiele bardzo cennych właściwości: przyspieszają wchłanianie przez skórę substancji leczniczych z maści, łatwo nakładają się na skórę i zmywają, nie zakłócają wymiany gazowej skóry, łatwo wchłaniają zarówno wodę, jak i tłuszcz.najbardziej znaną podstawą emulsji jest lanolina wodna. Lanolina wodna jest gęstą, lepką, żółto-białą masą składającą się z 70 części bezwodnej lanoliny i 30 części wody. Lanolina wodna nie może być podgrzewana: jak każdy system emulsyjny, rozkłada się po podgrzaniu. Bazy emulsyjne są coraz częściej stosowane w praktyce dermatologicznej ze względu na ich zdolność do znacznego zwiększenia wchłaniania przez skórę substancji leczniczych wchodzących w skład maści. Bazy emulsyjne typu wodno-olejowego, nakładane na skórę w dość gęstej warstwie, zapobiegają transpiracji skóry i powodują jej macerację (zmiękczenie) i rozgrzanie, co prowadzi do zwiększonego nasycenia skóry krwią. Z kolei zmiękczona i lekko przekrwiona skóra charakteryzuje się zwiększoną zdolnością do resorpcji leków. Maści przygotowane na bazie emulsji charakteryzują się niską lepkością, są łatwe do nałożenia na skórę i łatwe do usunięcia, mają przyjemny wygląd. Ich stosowanie korzystnie wpływa na stan skóry: zmniejsza suchość, zwiększa elastyczność, zmniejsza reakcję zapalną. Ze względu na znaczną zawartość wody bazy emulsyjne są tańsze niż bezwodne tłuszcze. Wybór bazy maści zależy od przedmiotu i charakteru choroby, a także od właściwości fizykochemicznych przepisywanych leków.