Badania wykazały, że gdy zawartość HPMC w mieszance jest mniejsza niż 24%, profil uwalniania zależy od szybkości penetracji wody do powłoki, co z kolei staje się czynnikiem decydującym przy wyborze proporcji stężeń polimerów w mieszance.
Większość używanych polimerów jest dostępna w szerokim zakresie mas cząsteczkowych, co jest głównym czynnikiem przy wyborze technologii powlekania. Masa cząsteczkowa może mieć znaczący wpływ na właściwości powłoki, takie jak lepkość, wytrzymałość mechaniczna i elastyczność folii.
Plastyfikatory. Plastyfikator to ciecz lub ciało stałe o wysokiej temperaturze wrzenia. Przykłady plastyfikatorów obejmują glicerynę, glikol propylenowy, glikol polietylenowy, triacetynę, estry kwasu cytrynowego (np. cytrynian trietylu), estry kwasu ftalowego (np. ftalan trietylu). Wprowadzenie plastyfikatora może poprawić elastyczność powłoki Pękanie ryzyko uszkodzeń mechanicznych i potencjalnie w powłoce poprawić przyczepność powłoki filmowej do rdzenia.
Gdy plastyfikator wchodzi w interakcję z polimerem, minimalna temperatura tworzenia filmu może zostać obniżona. Aby utworzyć film wysokiej jakości, plastyfikator musi mieć wysoką kompatybilność z polimerem i być trwale zatrzymywany w powłoce, zwłaszcza jeśli głównym celem powłoki jest stabilność postaci dawkowania podczas przechowywania.

Literatura naukowa zawiera liczne przykłady wpływu stężenia plastyfikatora na właściwości fizykochemiczne powłoki i uwalnianie substancji leczniczej z powlekanych produktów. Na przykład wysoka zawartość plastyfikatora może zmniejszyć uwalnianie metoprololu z mikrosfer powlekanych Eudragit RS i poprawić stabilność uwalniania teofiliny z powlekanych mikrosfer podczas przechowywania.
Ponadto wykazano, że na szybkość uwalniania substancji leczniczej wpływa rodzaj plastyfikatora. Na przykład uwalnianie propanololu z mikrosfer pokrytych mieszaniną etylocelulozy i Eudragitu L100-55 jest szybsze przy stosowaniu hydrofilowego plastyfikatora cytrynianu trietylu niż przy stosowaniu hydrofobowego sebacynianu dibutylu. Inne badania wykazały, że plastyfikator może wypłukiwać się z powłoki podczas rozpuszczania, wpływając w ten sposób zarówno na właściwości mechaniczne, jak i na uwalnianie LV.
Adhezja substancji powłokowych podczas nakładania folii powoduje powstawanie niepożądanych agregatów, a powstałe powłoki mogą ulec uszkodzeniu podczas prób oddzielenia przylegających części. Efekt ten można zneutralizować przez dodanie środków antyadhezyjnych do kompozycji powłokowej lub przez nałożenie tych środków bezpośrednio po komorze natryskowej. Przydatne środki antyadhezyjne obejmują talk, stearynian magnezu, kaolin itp.
Barwniki. Barwniki są powszechnie stosowane w celu poprawy wyglądu postaci dawkowania.