Niezależnie od metody produkcji, mikrosfery muszą spełniać następujące wymagania: zbliżony kształt kulisty i gładką powierzchnię. Warunki te są niezbędne do dalszego powlekania w optymalny sposób; rozmiary cząstek nie powinny się znacznie różnić.
Optymalny rozmiar cząstek mikrosfer do stosowania w farmacji wynosi od 600 do 1000 µm; mikrosfery powinny zawierać jak największą ilość składnika aktywnego.
W ciągu ostatnich dwudziestu lat mikrosfery umocniły swoją pozycję w przemyśle farmaceutycznym z wielu powodów. Peletki mają dużą gęstość i odporność na ścieranie, dobrze nadają się do automatycznego dozowania, a rozkład wielkości cząstek mieści się w szerokim zakresie rozmiarów.
Z technologicznego punktu widzenia mikrosfery sprawiają, że proces tworzenia i produkcji stałych form dawkowania jest bardziej elastyczny. Mogą one swobodnie płynąć i zwarte bez żadnych trudności, co decyduje o jednorodności i powtarzalności średniej masy tabletek i kapsułek.

Ze względu na to, że mikrosfery mają kulisty kształt i minimalną powierzchnię właściwą, idealnie nadają się do powlekania. Jednocześnie pojedyncza postać dawkowania może zawierać mikrosfery z różnymi substancjami leczniczymi.
Ta zdolność umożliwia łączenie dwóch lub więcej składników aktywnych, chemicznie kompatybilnych lub niekompatybilnych, wchłanianych w tych samych lub różnych częściach przewodu pokarmowego w tej samej postaci dawkowania.
Ta sama postać dawkowania może zawierać mikrosfery o różnych szybkościach uwalniania substancji leczniczej, co umożliwia zaprogramowanie i kontrolowanie uwalniania substancji czynnej oraz zapewnienie działania terapeutycznego z większym stopniem skuteczności.
Granulowane leki mogą poprawić bezpieczeństwo i skuteczność składnika aktywnego. Te wieloelementowe postacie dawkowania, zwykle prezentowane w postaci zawiesin, kapsułek lub tabletek rozpadających się, mają kilka zalet w porównaniu z jednoelementowymi postaciami dawkowania.
Formy granulowane są w stanie swobodnie rozprowadzać się w przewodzie pokarmowym w postaci pojedynczych cząstek, co maksymalizuje wchłanianie i zmniejsza szczytowe zmiany stężenia leku w osoczu.