Kremy hydrofobowe wykorzystują bazę tłuszczową (lanolinę, wazelinę, stearynę), do której dodawane są różne substancje terapeutyczne, takie jak oleje roślinne, witaminy, hormony, olej rybi, a w niektórych przypadkach różne substancje aromatyczne lub olejki eteryczne. Jakość kremu nie jest determinowana jego zapachem. W niektórych przypadkach substancje zapachowe są dodawane do kremów w celu stłumienia zapachu bazy tłuszczowej.
Kremy hydrofilowe są przygotowywane z emulsji olej-woda lub woda-olej-woda stabilizowanej odpowiednimi emulgatorami. Obejmują one również koloidalne układy rozproszone składające się z wyższych alkoholi tłuszczowych lub kwasów rozproszonych w wodzie lub mieszanych rozpuszczalnikach woda-glikol, stabilizowanych hydrofilowymi środkami powierzchniowo czynnymi.

3. Żele według rodzaju układów rozproszonych dzielą się na hydrofobowe i hydrofilowe. Żele hydrofobowe (oleożele) sporządza się na bazie rozpuszczalnika hydrofobowego (wazeliny lub oleju roślinnego itp.) i lipofilowego środka żelującego (polietylenu, koloidalnego dwutlenku krzemu, mydła aluminiowego lub cynkowego itp.). Żele hydrofilowe (hydrożele) sporządza się na bazie wody, hydrofilowego rozpuszczalnika mieszanego lub niewodnego (gliceryny, glikolu propylenowego, alkoholu etylowego) i hydrofilowego środka żelującego (karbomerów, pochodnych celulozy).

4. Pasty są mieszaniną tłuszczów lub związków tłuszczopodobnych i różnych substancji proszkowych. Podstawą pasty może być lanolina, wazelina, gliceryna, olej lniany, oliwa z oliwek i inne oleje roślinne, a częściej „najczęściej” ich mieszaniny ze sobą. Jeśli substancje lecznicze zawarte w paście stanowią mniej niż 25%, brakującą ilość uzupełnia się obojętnymi proszkami, takimi jak skrobia, talk lub tlenek cynku. Pasty są stosowane głównie do leczenia dotkniętych obszarów wilgotnej skóry jako środek przeciwzapalny wysuszający, a także w stomatologii.
5. Linimenty to płynne maści. Ze względu na charakter rozproszonego medium dzielą się na następujące grupy: linimenty tłuszczowe, które jako rozproszone medium zawierają oleje tłuszczowe lub substancje tłuszczopodobne (lanolinę). Najczęściej stosowane są olej słonecznikowy i lniany; linimenty alkoholowe, które zawierają alkohol lub nalewki (najczęściej nalewkę z papryczki chili), a także różne substancje lecznicze; linimenty naczyniowe, które charakteryzują się obecnością oleju wazelinowego. Ze względu na wysoką obojętność chemiczną oleju wazelinowego, linimenty naczyniowe wykazują wysoką stabilność podczas przechowywania; linimenty mydło-alkoholowe (saponimenty), jako medium dyspersyjne zawierają alkoholowe roztwory mydła.

Zmydlenia mogą być płynne (jeśli zawierają mydło potasowe) lub gęste żelopodobne (jeśli zawierają mydło sodowe); mazidła-roztwory są przezroczystymi mieszaninami olejów tłuszczowych z olejkami eterycznymi, chloroformem, salicylanem metylu, eterem, terpentyną, które zawierają różne stałe leki rozpuszczalne w przepisanych rozpuszczalnikach, takich jak kamfora, mentol, anestezina itp.; mazidła-zawiesiny są układami dwufazowymi, które są zawiesiny substancji sproszkowanych nierozpuszczalnych w przepisanych płynach. mazidła-zawiesiny to układy dwufazowe, które są zawiesinami sproszkowanych substancji nierozpuszczalnych w przepisanych płynach. Najczęściej skład takich mazi obejmuje tlenek cynku, Talk, kseroform, węglan wapnia, skrobię i preparaty sulfonamidowe. Klasycznym przykładem mazidła-zawiesiny jest mazidło Wiśniewskiego; mazidła-emulsje są układami dwufazowymi, które mogą być emulsją wodno-olejową lub wodno-olejową. Składają się z mieszaniny olejów tłuszczowych z alkaliami lub zawierają roztwory mydła. Zalety mazi obejmują ich wysoką aktywność biologiczną, łatwość nakładania na skórę i szybkie wchłanianie. Wady płynnych maści to niska stabilność niektórych z nich i niedogodności związane z transportem.
6. Czopki są ogólne i miejscowe. Czopki o ogólnym działaniu są przeznaczone do szybkiego wchłaniania substancji czynnych do krwi. Czopki o działaniu miejscowym stosuje się głównie w celu ” miejscowego działania leku na dany proces zapalny, łagodzenia bólu itp.
W zależności od miejsca zastosowania czopki dzielą się na trzy grupy: doodbytnicze (czopki) – Suppositoria rectalia, dopochwowe – Suppositoria vaginalia i pałeczki.
Czopki doodbytnicze są wstrzykiwane do odbytnicy i są uważane głównie za postać dawkowania o ogólnym działaniu. Stosowanie w takich przypadkach tłumaczy się szybkością działania substancji leczniczych przepisywanych w postaci czopków.
Mogą mieć kształt stożka, cylindra ze spiczastym końcem lub innego kształtu o maksymalnej średnicy 1,5 cm. Mogą być kuliste (kulki) – globuli, jajowate (ovuli) – owula lub w postaci płaskiego ciała z zaokrąglonym końcem (pessaria) – pessaria. Waga czopków powinna wynosić od 1,5 do 6 g.