Podczas suszenia do produktu przykładane jest ciepło w celu odparowania wody lub rozpuszczalnika organicznego. Temperatura suszenia i jego czas trwania zależą od termolabilnej natury produktu, reżimu hydrodynamicznego, wymagań jakościowych produktu i pożądanej zawartości wilgoci resztkowej. Ponieważ produkt stygnie w miarę odparowywania rozpuszczalnika, w niektórych przypadkach suszenie można przeprowadzić w stosunkowo wysokich temperaturach bez przegrzewania produktu. W tym przypadku ważne jest zapewnienie intensywnego transferu ciepła i masy w procesie suszenia poprzez mieszanie, przeprowadzanie procesu w aktywnym reżimie hydrodynamicznym, tworzenie dużej powierzchni kontaktu faz. Podczas procesu suszenia termicznego możliwe jest kurczenie się materiału, a w przypadku nierównowagowego transferu ciepła i masy możliwe jest tworzenie się pęcherzyków wewnątrz materiału lub jego pęknięcie. Proces suszenia można również wykorzystać do nadania suszonym produktom niezbędnych właściwości, aby uzyskać produkty rozproszone o danej strukturze i kształcie cząstek. Podczas suszenia materiałów konieczne jest prawidłowe dobranie metody suszenia. Wybór racjonalnego trybu i metody suszenia może być uwarunkowany właściwościami konkretnego suszonego materiału, warunkami i celami produkcji.

Podczas suszenia proszków i materiałów ziarnistych wymagane jest, aby preparat miał dobrą objętość, nie kleił się i miał pewną dyspergowalność. Identyfikowalność proszków pogarsza ich właściwości technologiczne: proszki nie nadają się dobrze do automatycznego dozowania, wymagają dodatkowej obróbki, takiej jak dodanie substancji pomocniczych. Na przykład dobrą płynność można osiągnąć za pomocą suszarki rozpyłowej. Odpowiednio zorganizowany proces suszenia może zachować lub poprawić właściwości materiałów. Na przykład suszenie granulatu tabletek w suszarkach kontaktowych prowadzi do spiekania, przebarwień, nierównomiernej wilgotności resztkowej, pogorszenia objętości i rozkładu składników aktywnych. Łóżko fluidalne i suszenie rozpyłowe zmniejsza większość tych wad. Liofilizacja jest szeroko stosowana do suszenia biologicznie aktywnych leków, które mogą stracić swoją aktywność biologiczną podczas suszenia na gorąco. Ta metoda suszenia wymaga inwestycji dużych kosztów finansowych i czasowych, dlatego zaleca się stosowanie jej tylko w produkcji drogich leków. Dziś szczególnie ważne jest stworzenie nowych metod suszenia i odpowiedniego sprzętu do obróbki materiałów termoczułych z możliwością uzyskania produktu o określonych właściwościach.